Wat is XML?

Een van de meest veelbelovende programmeertechnieken van de afgelopen tijd. Hier wordt kort verteld wat XML is en wat je ermee kunt. Het wordt niet te technisch. Voor degenen die meer willen weten zijn er voldoende resultaten & tutorials over xml te vinden in google

eXtensible Markup Language...

XML staat voor eXtensible Markup Language. De ontwikkeling van de taal is begonnen in 1996 en in 1998 overgenomen door het World Wide Web Consortium, dat ook verantwoordelijk is voor de ontwikkeling van bijvoorbeeld HTML en HTTP. XML is een een versimpelde, gestroomlijnde versie van een veel oudere opmaaktaal: SGML. SGML is een internationaal geaccepteerde standaard die veel wordt gebruikt voor grote (veelal technische) documentatieprojecten. Daarnaast zijn er overeenkomsten tussen XML en HTML, wat een subset is van SGML. Met XML kun je documenten beschrijven die gestructureerde informatie bevatten. Gestructureerde informatie bestaat uit inhoud en indicaties over de betekenis van die inhoud. Het kan bijvoorbeeld gaan om spreadsheets, technische tekeningen of financiele transacties.

Een XML bestand bestaat uit tekst, die ook door mensen te interpreteren is. Net als bij HTML wordt gebruik gemaakt van 'tags' (bijvoorbeeld <form>) en bijbehorende attributen (bijvoorbeeld <form name="aanvraag">). Bij HTML liggen de tags en hun betekenis vast. Bij XML is dat anders: tags worden alleen gebruikt om stukjes data te begrenzen, de betekenis van de tags en hun attributen is geheel door de programmeur te bepalen.

XML is ontworpen voor gebruik op het internet. Uiteindelijk is het dan ook de bedoeling dat alle browsers (ook microbrowsers van mobiele telefoons of palmtops e.d.) XML kunnen weergeven. Op het moment wagen Mozilla (bijna gelijk aan Netscape 6), Opera en Internet Explorer 5 een (nog onvolmaakte) poging XML weer te geven.

XML wordt wel al regelmatig aan de kant van de webserver gebruikt. Afhankelijk van de aanvrager wordt een XML document (met behulp van XSL stylesheets) omgezet naar een HTML document (eventueel verschillende versies voor verschillende webbrowsers) of bijvoorbeeld een WML document voor een mobiele telefoon. Mocht er iets in de inhoud van de informatie veranderen, dan hoeft alleen maar het XML document te worden aangepast, terwijl er anders zeker twee (en vaak meer) bestanden te veranderen waren. Hetzelfde geldt voor de opmaak: om op alle pagina's waarop recepten voorkomen het lettertype van de ingrediënten te veranderen, is een kleine verandering in de stylesheet voldoende.

Deze manier van werken betekent extra inspanning van de webserver. Als het in de toekomst beter mogelijk wordt over het internet in plaats van HTML bestanden XML bestanden te versturen kan het web sneller en handiger worden. Denk bijvoorbeeld aan het zoeken van een recept. Meestal gaat dat zo: de webserver stuurt jouw browser een HTML bestand met een formulier. Hierop geef je een aantal criteria aan, bijvoorbeeld dat het om een avondmaal moet gaan. Deze informatie wordt naar de webserver gezonden, die een nieuwe HTML pagina teruggestuurd met de recepten die aan de criteria voldoen, bijvoorbeeld gesorteerd op alfabet. Als je dezelfde lijst gesorteerd op auteur wilt zien, omdat je de recepten van Anna Del Conte wilt zien, moet de webserver een geheel nieuwe pagina voor je samenstellen en naar je opsturen. Dit samenstellen en opsturen kost tijd en bandbreedte.

Met XML is het mogelijk de webserver eenmalig de hele lijst te laten versturen (plus wat code voor het sorteren e.d.) en vervolgens de computer van de gebruiker het sorteerwerk te laten doen. Dit kan, zeker als het om een drukbezochte site gaat, veel tijd schelen.